Dat Leon de Winter geen fan is van de islam, is bekend. Ook in zijn laatste column geeft hij een nieuwe inkijk in zijn simpele tweedeling: God en Jahweh zijn liefdevol, en staan hun volgelingen toe om vrij te zijn, terwijl Allah absoluut en allesoverstijgend dwingend is.

De dwang die hij in de islam ziet, zien we echter ook bij de Jezuxefeten, de grootste orde binnen de Rooms-katholieke kerk. Grondlegger Ignatius van Loyola schreef in de dertiende van zijn achttien leefregels bijvoorbeeld voor dat mensen moeten geloven dat wit zwart is, als de kerk besluit dat dit zo is. Er bestaat geen individuele vrijheid, alleen voorschriften die strikt nageleefd moeten worden.

Diezelfde voorschriften zijn ook de essentie van het calvinisme. Ieder gezag is door God gegeven, en moet onvoorwaardelijk gerespecteerd worden. De bezetting van 40-45, bijvoorbeeld, was voor ds. Kersten, grondlegger van de SGP, een straf van God voor de ontheiliging van de zondag. Verzet tegen de bezetting was verzet tegen de wil van God. De mens had slechts te accepteren wat God kennelijk beschikt had, twijfel hieraan was een teken van arrogantie.

Over deze ontkenning van de rede en het individu heeft De Winter het niet, hij kijkt alleen naar de islam. Hierbij neemt hij het wahhabisme en het salafisme als maatstaf, en negeert hij vrije stromingen als het sufisme, de alevieten en de alawieten. Hij gaat uit van een eenheid in geloof tussen alle moslims onder alle omstandigheden op alle plaatsen. Alle moslims zijn hetzelfde omdat er maar xe9xe9n islam is. Moslims zijn in de redenering van De Winter geen mensen meer, maar alleen nog de robots van Allah. Het onderscheid dat hij bij ons ziet, ziet hij bij hullie kennelijk niet.

De Winter ziet in christendom, jodendom en islam alleen wat hij zelf graag wil zien. De denkwijze van De Winter is sowieso typisch voor veel stukjesschrijvers. Zij gaan niet uit van de werkelijkheid, maar projecteren hun eigen denkwijze op een klein deel van de werkelijkheid. Ze proberen niet eens meer in te gaan op tegenargumenten, die worden simpelweg doodgezwegen. Wij zien liefde, vrijheid, individualisme en wetenschap als iets goeds, dus projecteren zij deze maatstaven op de godheid. Onze god heeft het wel, die van hun niet.

Sodemieter op met die geldverspillende kleffe troep. Gatverredamme. Blegh.

Het is schokkend: ik ben het met Geert Wilders eens. Hij heeft gelijk als hij zegt dat te veel ontwikkelingsgeld is verspild, door corruptie te financieren of onderdrukking te bestendigen. Ons geld zou armoede moeten verlichten en landen op het spoor van democratie en mensenrechten moeten zetten.

Maar dat doet het niet. Veel geld blijft achter op de Zwitserse bankrekeningen van dictators en plaatselijke krijgsheren. De mensen die het geld het hardst nodig hebben, krijgen er het minst van.

En democratie brengt het niet. Onderdrukkende regimes gebruiken het geld om mensen aan hun kant te houden. Verdeel het geld, en heers. En met het enige land in Afrika dat daadwerkelijk een democratie is geworden, Botswana, wordt de band niet aangehaald, nee, daar wordt de hulp afgebouwd. Zo stimuleer je landen niet om te hervormen, zo stimuleer je ze alleen maar om hervormingen op de lange baan te schuiven.

Het is sowieso belachelijk om te zien dat de regeringen in de westerse wereld enerzijds proberen om belangrijke handelspartners van de nieuwe Aziatische reuzen China en India te worden, maar anderzijds elk jaar weer miljarden dollars aan ontwikkelingshulp overmaken. Zonder dat daar politieke of sociale hervormingen voor gexebist worden, want dat zou de economische betrekkingen kunnen schaden.

Alleen in de conclusie ben ik het niet met Wilders eens. Hij pleit voor een volledig afschaffen van ontwikkelingshulp "behoudens noodhulp." Dat is te kort door de bocht. Het moet anders, maar het hoeft niet helemaal te verdwijnen. We moeten het geld niet als een verstikkende plak kunstmest boven een land uitstorten in de hoop dat een deel ervan misschien uiteindelijk belandt waar het nodig is, het moet gericht en op kleine schaal in de bodem gexefnjecteerd worden. Bovendien moeten we durven chanteren: geen mensenrechten en geen democratie betekent geen geld.

Ligt het aan mij, of zijn politici niet meer bestand tegen kritiek? Zij willen zelf vrij en ongestuurd hun mening kunnen uiten (en terecht), maar wanneer een andere politicus daar op reageert is het een kwestie van tijd voor een politicus gaat klagen over demonisering en discriminatie. Godwin’s Law op z’n Nederlands.

Pim Fortuyn beledigde gevestigde politici, speelde op de man. Zo vergeleek hij Els Borst met Bin Laden. Maar toen politici terug op de man speelden tegen Pim Fortuyn, klaagde hij steen en been over demonisering. Hetzelfde met Rita Verdonk, Geert Wilders en zoveel andere politici aan de rechterkant. Ze zoeken het conflict op, gaan het aan, maar leggen vervolgens de schuld en de daderrol bij de andere kant, en weten zelf met succes in de slachtofferrol te kruipen.

En nu Yvette Lont. Deze ex-hoer heeft Het Licht gezien, en zoals zoveel born again christians is zij fel in haar geloof en overtuigd van haar gelijk. Deze vrouw wil voorkomen dat "praktiserende homoseksuelen" namens de ChristenUnie vertegenwoordigende functies bekleden. Aanleiding voor de VVD in Amsterdam-Zuidoost om aangifte te doen van het aanzetten tot discriminatie. En Yvette Lont? Zij reageert door aangifte te doen tegen de VVD in Amsterdam-Zuidoost. Waarom? Juist, de VVD zou hebben aangezet tot discriminatie van een christen.

Sinds de opkomst van Pim Fortuyn lijken politici ervan overtuigd te zijn dat de sleutel tot politiek succes ligt bij mensen die voorheen niet stemdem, de "maatschappelijk teleurgestelden." Deze mensen hebben zich afgekeerd van het establishment. Om zich bij deze kiezers in te likken willen politici het doen voorkomen alsof ook zij tegen het establishment zijn. Om dit beeld te crexebren kunnen ze zelf tegen het establishment ingaan, maar ze kunnen ook doen alsof zij door een gevestigde orde onderdrukt worden.

Dit is niets nieuws. Bij de opkomst van het socialisme probeerden politici elkaar te overtreffen in arbeidersvriendelijk beleid. Bij de opkomst van nationalisme probeerden ze elkaar te overtreffen in nationale trots. En wat te denken van de protestpolitiek van de Kabouterpartij, Had-je-me-maar, PLOP en Sprookje 2000?

Soms is de schijnheiligheid in de politiek om te huilen, zo overduidelijk. Een week geleden schreef ik over de knieval van de PvdA voor de macht. In het belang van het regeringspluche schoven de salonsocialisten het Europese referendum van 2005, haar verkiezingsprogramma en haar achterban aan de kant. Onze mening telt alleen zolang het de heren en dames parlementarixebrs aanstaat.

Gisteren begon de publieke omroep met de Week van de Democratie, met allerlei blije en optimistische maar nietszeggende en ongetwijfeld geldverslindende projectjes en initiatieven. Er zijn een paar websites gelanceerd die de moeite van het linken niet waard zijn, er komen een paar debatten en thema-avonden die de moeite van het bezoeken niet waard zijn. Den Haag heeft dit kennelijk nodig om haar eigen schuldgevoel te sussen.

Minister Ter Horst (jawel, van de PvdA) wil dat er in Den Haag een Huis van de Democratie komt. Burgers moeten daar kunnen leren "hoe de Tweede Kamer werkt en wat democratie is." Mevrouw Ter Horst, daarvoor hebben wij geen Huis nodig, en ook geen website, en ook geen thema-avond, en ook geen Week. Daarvoor hebben wij echte democratie nodig. Jullie moeten leren hoe democratie werkt, niet wij.

Echte democratie is de mening van het volk serieus nemen. Dat is op zijn minst aanhoren wat de bevolking vindt. Wij zijn geen dom stemvee, wij weten heus wel waar we het over hebben. Een regering die het niet aandurft om onze mening te vragen over iets waar we nog maar twee jaar geleden nee tegen hebben gezegd, die het ons nu alsnog door de strot duwt, die zich in allerlei bochten wringt om recht te praten wat krom is, moet het niet wagen het woord democratie in de mond te nemen.

Ik zou geschokt kunnen zijn door zo veel schijnheiligheid in Den Haag, maar het verbaast me al niet eens meer.

De vroegere KGB is kennelijk nog niet van plan haar greep op het Kremlin op te geven. Vladimir Putin wil bij de komende verkiezingen gekozen worden in de Duma. Mocht zijn opvolger als president "fatsoenlijk, capabel en modern" zijn, dan sluit de uittredend president ook het premierschap niet uit.

Wat wil nu het toeval? In artikel 81 van de Russische grondwet is vastgelegd dat iemand ten hoogste twee termijnen achter elkaar president kan zijn. Stel je nu het volgende scenario voor: de nieuwe president van Rusland, de opvolger van Putin, treedt na een paar weken af, om wat voor reden dan ook. Zijn opvolger is dan de premier, in dit geval dus Vladimir Putin. Dat is toegestaan: door de korte regeerperiode van de tussenpaus is Putin niet drie termijnen achter elkaar aan de macht geweest. Hij kan in dat geval dus weer twee termijnen (acht jaar) president zijn. Met Putin zou dan ook zijn hofhouding aan de macht blijven.

Dit komt niet uit de lucht vallen. De liberale, pro-westerse oppositie in Rusland roert zich, gestimuleerd door eerdere overwinningen in Oekraxefne, Georgixeb en Kirgizixeb. De siloviki, de oude machthebbers, proberen hun macht te behouden. Hiervoor zijn zij echter aangewezen op Putin. Na hem is er niemand, iedereen die in de buurt kwam van zijn macht, status of populariteit werd vakkundig weggesaneerd.

Het conflict tussen siloviki en liberalen heeft Alexander Litvinenko en Anna Politkovskaya al het leven gekost. Maar het slechte nieuws is: de echte strijd moet nog beginnen.

De kogel is door de kerk, de PvdA is gezwicht. Er komt geen referendum over het nieuwe verdrag, de nieuwe grondwet, het herzieningsverdrag, hoe je het ook wil noemen. Officieel omdat er nu sprake is van een verdrag, en niet van een grondwet. En een verdrag hoeft alleen door het parlement goedgekeurd te worden.

Juridisch klopt het ongetwijfeld. Maar er wringt iets in de redenering. Want los van de juridische status van wat de lidstaten van de EU zijn overeengekomen, is er ook de inhoud van wat men is overeengekomen. Nederland en Frankrijk hebben niet tegen het idee van een grondwet gestemd, maar tegen de inhoud van die grondwet.

De Britse denktank Open Europe betoogt dat het nieuwe verdrag voor 96 procent (PDF, pagina 5) overeenkomt met het verdrag dat Frankrijk en Nederland hebben afgewezen. 96 procent! Dat wat we op 1 juni 2005 hebben afgewezen krijgen we nu dus alsnog. Onze mening doet er niet toe en deed er niet toe. Ze proberen het net zo lang tot het er komt. Kan het niet linksom, dan maar rechtsom. Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan.

Arie Kuiper betoogde in de Volkskrant van 12 juni dat het volk niet het hele verdrag leest, en niet rationeel stemt. Het volk zou referenda gebruiken om algemene antipathiexebn te uiten. Het referendum is een soort tussentijdse verkiezing, aldus de oud-hoofdredacteur van De Tijd. Maar stemmen politici dan wel op argumenten en inhoud? Speelt partijpolitiek daar niet mee? Fractiedruk? Handjeklap? Coalitiebelangen? Zijn politici een beter soort kiezers dan niet-politici?

Als geboren en getogen Zwollenaar ken ik Duzgun Yildirim (niet persoonlijk). Omdat ik hem redelijk ken, weet ik dat ik niet op hem zou stemmen. Als gemeenteraadslid en als Statenlid heeft hij mijn vertrouwen niet bepaald gewonnen. Maar in zijn strijd tegen de leiding van de SP heeft hij mijn volle steun. Omdat hij gewoon gelijk heeft

De wet zegt, dat iemand met voorkeursstemmen in de Kamer gekozen kan worden, ook al was diegene door de partij op een onverkiesbare plaats gezet. Die wet geldt voor alle partijen. Ook voor de SP. De partijraad van de SP mag een koers uitzetten, maar die koers staat niet boven de landelijke wetgeving. Yildirim is reglementair gekozen.

Dat de partij van Jan Mao-rijnissen dat niet wil accepteren, toont wederom aan dat de SP zich moet bezinnen op haar koers. Een partijleiding die haar leden en vertegenwoordigers niet vertrouwt is niets waard. De SP pleit voor democratie en vrije meningsuiting, maar alleen voor zichzelf. Alleen voor haar eigen vleugel. Alleen voor mensen die het met haar starre lijn eens zijn.

Alle halfhartige smoesjes van de SP kunnen dat niet veranderen. "Yildirim heeft op zichzelf gestemd." Nou en? Staat er ergens dat iemand niet op zichzelf mag stemmen? "De Partijraad heeft een volgorde vastgesteld." Nou en? In de wet staat duidelijk dat die volgorde niet bindend is, en de SP heeft zich aan die wet te houden.

De weblog van Yildirim werd zelfs afgesloten. De reden? Er zaten ook wat nare reacties tussen. Als dat een reden is, dan kun je alle weblogs wel opdoeken. De SP hoort te luisteren naar wat er onder haar leden en in de samenleving leeft. De SP hoort er voor de hele samenleving te zijn, niet alleen voor haar leden en niet alleen voor haar kiezers. De SP hoort die geluiden serieus te nemen. Kritische geluiden de mond snoeren helpt niet, want onderhuids blijft het borrelen. Mensen gaan niet anders denken als ze het niet meer mogen zeggen. Of wil de SP een gedachtenpolitie instellen?

De hoofdredactrice van partijblad Tribune werd geschorst, omdat ze had geweigerd een kritisch artikel niet te plaatsen. De reden? Het artikel zou onevenwichtig zijn, en er zou geen hoor en wederhoor gepleegd zijn. Sinds wanneer is de SP de Raad voor de Journalistiek? En waarom heeft de SP een hoofdredacteur aangesteld als die geen hoofdredactionele beslissingen mag nemen? De Tribune is een partijorgaan, een platform voor discussie, een vrij spreekgestoelte. Het is niet een eenzijdig propagandamiddel van de Welingelichte Leiding naar de Ongeschoolde Lezer.

Daarom wil ik tegen Yildirim zeggen: hou je poot stijf. Je hebt gelijk. Durf op je strepen te staan. Jij hebt recht op die zetel.

En de SP? Die is door dit alles minstens xe9xe9n stem kwijt: ondergetekende.

Kiichi Miyazawa (?? ?) is overleden. Hij was van 1991 tot 1993 premier van Japan. Waar wij hem nog van kennen? Twee maanden na zijn aantreden bracht Miyazawa een bezoek aan het Witte Huis. President Bush sr. kotste toen tijdens het galadiner Miyazawa’s schoot vol, om vervolgens flauw te vallen.

Het voorval zorgde voor een nieuw werkwoord in Japan: Bushu-suru/Bushuru, ‘op genante wijze in het openbaar overgeven.’ Letterlijke vertaling: een Bush doen…

Miyazawa’s politieke carrixe8re is verder het vermelden niet waard. Hij moest in 1988, een jaar na zijn aantreden, aftreden als minister van Financixebn na een corruptieschandaal. Een motie van wantrouwen betekende in 1993 het einde van zijn premierschap. Tussen 1999 en 2002 was hij wederom Minister van Financixebn. Maar Miyazawa zal toch vooral herinnerd worden als het enige regeringshoofd dat ooit door een collega is ondergekotst.

Nederlanders moeten ook altijd wat te zeiken hebben. Stelletje azijnpissers. Altijd is er wel iets fout. En is dat er niet, dan vinden we wel iets zodat we alsnog wat te zeiken hebben. Wat maakt het uit dat Surinaams-Nederlandse voetballers met de Surinaamse vlag de Europese titel vieren? Welke kommaneuker gaat zoiets verbieden? Hebben jullie niet iets beters te doen?

Deze spelers hebben zich maanden lang de ballen uit de broek gespeeld voor dit moment. Ze hebben alles gegeven voor Nederland, ze hebben Nederland twee Europese titels op rij bezorgd, ze hebben Nederland voor het eerst in 52 jaar naar de Olympische Spelen geholpen. Zij hebben wel wat krediet verdiend. Ik denk dat hun gevoelens voor Nederland niet in twijfel hoeven te worden getrokken. Zij hebben zich wel bewezen.

En ja, zij hebben een band met het land van hun (voor)ouders. Nou en?! Dat heeft Foppe de Haan ook, dat heeft Danixebl de Ridder ook, dat heb ik ook. Is dat erg? Moet je je achtergrond en afkomst verloochenen om door de KNVB geaccepteerd te worden?

Kom op, KNVB. Zo zwak is Nederland nou ook weer niet. Nederland gaat niet kapot door een buitenlandse vlag op een voetbalveld. Een beetje vertrouwen. En alsjeblieft een beetje gezond verstand.

Update: En wie heeft er ook weer iets te vinden? Ja hoor, Geert Wilders. Onze Dolly Dot is weer eens in een reflex geschoten om wat onsamenhangend gewauwel uit te braken.

Update: Jurryt van de Vooren wijst op Cathy Freeman, top-atlete uit Australixeb en Aboriginal. Ook zij won in eigen land een titel. Ook zij vierde dat met de niet-nationale vlag. En premier Howard? Hij vond het terrific. Zo kan het dus ook.